Home > Uncategorized > Дневникот на Карлсон

Дневникот на Карлсон

Карлсон го познавав добро. Можеби не премногу добро но доволно за да ми каже дека пишува дневник па дури и да ми го покаже и понекогаш да ми дозволи да прочитам нешто од него. Онака, на брзање, од нога. Не беше тоа типичен дневник како оној на девојите што ги познавав. Беше тоа едно старо книжуре од некои стотина листови, со корици од мека, одамна извевтена кожа. Во него Карлсон ги запишуваше своите литературни обиди. Мене повеќе ми личеа на исповеди во црква или пак на недовршени писма но сепак беа премногу чисти и невини за да се осмелам и да му кажам дека никогаш од него нема да стане добар писател.

На моменти ми се чинеше дека сепак Карлсон многу добро го знае тоа. Еднаш го бев прашал зашто го чува дневникот на терасата, затворен дури во пет кутии и тоа сместени една во друга. Со гримаса на лицето ми рече:

“Смрди брат! Смрди се од него! Морам да го затворам да не се шири смрдеата! Што?! Зар тебе не ти смрди?! …….. ако не, држ, прочитај го ова последново што го начкрапав”

Во неа наоѓам инспирација за све. Целата таа е една
голема инспирација самa по себе. Како оди, како се смее, како зборува.
Тоа што е слаба, тоа што е висока, особено тоа што е плава.
Тоа што има мали цицки, дури тоа што газот и е рамен а ја ич неќам рамен газ.
Ме инспирира кога во автобус божем несакајќи ме допира за рака, кога
изненада ќе ми се јави и ќе ми каже дека доаѓа на кафе.
Обожавам кога ќе остави отисок од нејзините прсти
на кориците од книгите што и ги позајмуем.
Ме инспирира дури и кога ќе ме извиси, кога нема да се јави
кога нема да пише, кога ќе излаже дека ќе излеземе во петок.
Али ипак, највише сакам кога ќе ми го умириса јастучето
на нејзиниот парфем. Така дел од неа останува кај мене дури и кога
ќе си отиде.

Пред недела дена и се јвив по телефон. И кажав дека напишав нешто многу убаво а она ми рече ….. “Па што мие гајле?!”. У тој момент сватив дека ја чуствувам неописливо многу. Неможев да дефинирам какво чуство беше тоа али знам дека во тој мал момент, тоа беше најсилното чуство што постои на светот! Веќе после пола саат од нашиот муабет, повторно ми недостигаше нејзиниот глас. Сакав да плачам. Немав солзи.

Тоа беше и последното нешто што некогаш го прочитав од него. Кутриот Карлсон.
Advertisements
Categories: Uncategorized
  1. July 11, 2006 at 10:58 am

    дел од твојот дневник…

  2. July 11, 2006 at 5:16 pm

    Немам дневник….

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: