Archive

Archive for the ‘Литература’ Category

Ноќната стража од Сергеј Лукјаненко

April 4, 2011 Leave a comment

JK Rowling, Russian style….”  или така барем би рекол Daily Telegraph за првата книга од четирилогијата на Лукјаненко. Далеку од тоа дека универзумот што се креира во овој прв дел е комплексен како оној на Harry Potter но сепак постојат одредени елементи поради кои можат да се повлечат паралели кон него. Пред се тоа е фантастиката и борбата на доброто и лошото или подобро кажано на Темните против Светлите. Но најубаво да тргнам од почеток.

Врз луѓето на невидлив начин владеат Другите. Тоа е посебен вид на луѓе со натприродни сили кои ги контролираат судбините на обичните смртници. Тука се вештерките, волшебниците, врколаците, вампирите, исцелувачите, гатачите и уште многу други за кои сме слушале низ филмови, книги, приказни и разно-разни митологии.  Сите тие припаѓаат на два табора, Светлите и Темните. Тука Лукјаненко сосема намерно не ги именива како добрите и лошите. Филозофијата на нивното постоење и делување е далеку покомплексна од обична поделба на добро и лошо и вечна борба за превласт помеѓу нив. Тука Ноќната стража се одделува од Harry Potter серијалот по тоа што е многу подлабока и посмисловна иако со не така детално изграден универзум.

Главен лик е Антон. Млад службеник на Светлите и волшебник од ниско ниво. Уште на почетокот, како се одмотува неговата животна приказна, дознаваме за потпишаниот договор помеѓу двете страни. Според него забрането е безволно и некотролирано вршење светли и темни дела или поедноставно кажано, добри и лоши. За секое добро мора да се направи лошо дело на исто ниво, и обратно. На тој начин челниците на Светлите и Темните обезбедиле постигнување на одредена рамнотежа во светот и сопирање на огромните крвопролевања низ човековата историја кои се случувале како последица од борбата за превласт. Со цел да се обезбеди почитување на договорот се воспоставуваат две стражи. Ноќната стража е онаа на Светлите а Дневната стража на Темните.

Постер за истоимениот руски филм од 2004. Иако го носат истиот наслов приказната на филмот се разликува од книгата и превзема елементи од наредните книги во четирилогијата.

Антон служи во Ноќната стража во Москва под видното око на големиот волшебник Гезар. Работите се комплицираат уште од самиот почеток кога ќе успее да спаси од голема клетва одредена млада девојка. Таа девојка која подоцна ќе стане негова љубовница ќе се покаже дека е предодредена да стане една од најголемите волшебнички познати на историјата. Тука ќе започне личната борба на Антон и неговото противење на судбината и предодреденото. Со самиот фактот што одбива да се потчини тој наликува повеќе на Темен отколку на Светол па се наметнуваат бројни прашање за тоа што е исправно а што не. Зашто исправнот е навистина исправно и кој го предодредил тоа.

Ноќната стража е одлично смислен и изведен трилер кој припаѓа на фантастичниот жанр. Забавен но и паметен од почеток до крај, поставува бројни прашања од општочовечка вредност и отвара солидни дискусии по истите. Токму поради неговата повеќеслојност најверојатно и постигнува голем светски успех и ги собира пофалбите и од читателите и од критичарите. За мене лично, самата комбинација од фантастика и Русија значеше дека книгава не смее да се пропушти! 🙂

The Seducer’s Diary of Imaginary Beings

December 19, 2010 Leave a comment

Најслатка мака е онаа кога не знаеш да се одлучиш што да читаш. Уште поинтересно станува кога имаш голем избор па прелистуваш де од една книга де од друга. Иако стварно имам голем избор еве само две за кои се мислев да им ја тргнам прашината од полица:

1. The Book of Imaginary Beings by Jorge Luis Borges

Насловната од илустрираната едиција што за жал не е мојата. Онаа што јас ја имам, не успеав да ја најдам на нет. 😦

Few will want, or be able, to resist this
modern bestiary. Here you will find the familiar –
Gryphons, Minotaurs and Unicorns – as well as the
Monkey of the Inkpot and other undeniably curious
beasts. Borges’ cunning and humorous commentary
is sheer delight

Напишана во 1957 под оригиналниот наслов Manual de zoología fantástica, проширувана е во 1967 и 1969 до ова последна верзија. Во неа содржи описи на 200 суштества од разни митологии и народни верувања. Според Borges не треба да се чита од почеток до крај но селективно, скокајќи од еден опис на друг, сосема по желба.

2. The Seducer’s Diary by Søren Kierkegaard

 

Дел од "Great Loves" едицијата на Penguin

Johannes is an aesthete, dedicated to creating the possibility
of seduction through the careful manipulation
of young women. He stealthily pursues the innocent
Cordelia until she becomes increasingly drawn to him.
But when she is ready to give herself completely, she
realizes she may have got everything wrong.

Книгава ја купив во Икона по сосема ненамерно. Ми се допадна премисата и ја земав иако не знаев апсолутно ништо за писателот, за голема срамота. Испадна дека Kierkegaard е прочуен дански философ и теолог кој се смета за татко на егзистенцијализмот. Тој од една страна бил голем противник на философијата на Хегел а од друга, бил под влијание на философијата на Кант. Како таков, човек што се става во ист философски кош со Ниче и Сартр и кој што со своите бројни дела ги надминува границите на различни философски гледишта и размислувања, Kirkegaard треба дополнително да се истражи. Сето ова ветува дека The Seducer’s Diary треба да биде едно одлично дело што во најмала мера ќе поттикне на размислување.

Но…колку и да изгледаат интерсни, за жал, и двете ќе мораат да причекаат. Веќе пишував за Magnetism од F. Scott Fitzgerald а и прочитав еден расказ од неа па би било редно да ја дочитам. Порано или подоцна, и на овие две ќе им дојде редот.

Две нови книги

September 11, 2010 1 comment

Откако заглавив неколку месеци на The Mysterious Flame of Queen Loana морав да испаузирам на некој начин. А нема подобар начин отколку кратка книгичка што ќе се прочита на едно или две седнувања. Икона пак се офајди од мене, овојпат со две книги.

Penguin Great Loves Magnetism
Првата е Magnetism од F. Scott Fitzgerald. Дел е од Great Loves едицијата на Penguin која содржи 20 книги. Penguin сајтот за едицијава вели “.. Great Loves is a tribute to the power of love in all its guises, romantic and passionate, deviant and doomed.”. За среќа најголемиот дел од 20те книги можат да се најдат во Икона.

Последниот свет
Втората е Последниот Свет од Кристоф Рансмаер во издание на Или-Или. Првата причина поради која што ја земав е тоа што Или-Или знаат да направат добар избор. Втората е фактот што има добиено доста добри критики меѓу кои и онаа од Салман Ружди. За Рансмаер прв пат слушам но судејќи по тоа колку награди има собрано за негова возраст (роден е 1954та) не може да не е солиден во најмала мера.

Сега се што останува е да се одвои време за читање.

After Dark од Haruki Murakami

February 28, 2009 Leave a comment

 

afterdarkukmw4

After Dark е типична Murakami новела во која тој го истражува пространството на ноќта и начинот на кој границите на реалното и нереалното се претопуваат под превезот на темнината. Оттуѓеноста кај модерниот јапонец, но и воопшто кај кој било жител на нашиов модерен свет, е повторно главна тема. Одлично ја доловува ноќната атмосфера каде секој е оставен сам со себе! Во тој дел од денот се симнуваат маските наменети за светот и тогаш сите сме оние вистинските. Но тогаш испливуваат и вистинските проблеми на личноста и се соочуваме со себеси ма колку страшни и да сме си.

Дејствието се одвива во една ноќ и ги прати двата лика Takahashi и Mari кои талкајќи низ Токио се фокусираат на приказната за Eri, сесрата на Mari, која е потоната во долг неколкумесечен сон. Често приказната ги преминува границите на реалното, уште една типична одлика на новелите на Murakami исто како и сеприсутните референци кон познати џез мелодии на кои Murakami  е очигледно голем фан.

Иако ова е последна новела од Murakami, таа претставува одличен почеток за запознавање со неговиот книжевен опус бидејќи содржи во себе многу од неговите типични литературни белези.

New York Times за Murakami инспирирано од After Dark:

Should the aliens ever descend in their sleek ships and train their great scanners on our population centers, capturing our deeds and dreams for transmission back to cosmic headquarters, let’s hope they show us the patient tenderness of Haruki Murakami, the Japanese novelist, who himself is not wholly of this world. In a dozen books on our existence here — not in Japan or any special nation but as children of gravity, as earthlings — Murakami has done as good a job as any contemporary writer of pleading humanity’s poignant case before the court of whoever may be out there. Have mercy, oh interstellar lords. We’re lonesome and small and we know not what we do, only that we’re obliged by God or nature to bathe, dress, eat and keep on doing it.

Guardian за After Dark:

After Dark is perhaps the closest Murakami has yet come to composing a pure tone-poem. Aspects of his earlier styles – the dark, surreal farce of A Wild Sheep Chase, the mournful realism of Norwegian Wood, the supernatural yearning of Sputnik Sweetheart – here intermingle in a story that spells out less but evokes as much if not more. Exposition is set to the minimum, while the mood-colouring is virtuosic. Morning, at the end of the novel, is an extraordinary blend of the hesitant blossoming of romance and an ode to renewal. The novel could be an allegory of sleep, a phenomenology of time, or a cinematic metafiction. Whatever it is, its memory lingers.

Омилената Игра од Леонард Коен

February 1, 2009 Leave a comment

3164TBPK5VL._SS500_

За авторот:

Леонард Коен е канадски пеач, текстописец, музичар поет и новелист. Коен ја објавил својата прва збирка поезија во Монтреал во 1956 и неговата прва новела во 1963. Во неговите дела најчесто се задржува на прашања во врска со религијата, изолацијата, сексуалноста како и воопшто на комплексните меѓучовечки односи. Неговиот удел во светот на музиката е несомнен и неоспорен. Доказ за тоа е и неговот влегување во “Canadian Music Hall of Fame” и во “Canadian Songwriter Hall of Fame” но и на другата страна од границата во американскиот “Rock and Roll Hall of Fame”.

Омилената Игра (“The Favorite Game”) е првиот роман на Коен издаден во 1963.

Лични впечатоци:

Иако можеби и не е автобиографски роман јас во целост го доживеав како таков па Коен секогаш го земав за главниот лик (иако името на главниот лик е Лоренс Бривман). Како подршка кон тоа ми беше и фактот што е раскажана во прво лице и што животот на главниот лик во голема мера се поклопува со животот на Коен.

Коен во книгата зборува за првите денови од детство на Лоренс Бривман во Монтреал, за неговото созревање и неговото осознавање на животот со сите работи што доаѓат со тоа, љубов, смрт, секс, болка, радост, тага… Успешно ги пронаоѓа и посочува сите нешта што влијаат во создавањето на еден маж и воопшто во градувењето на една личност. Присуството (или одсуството како во овој случај) на родителите, другарите, жените а со нив и љубовта и сексот. Се задржува на прашања како носталгијата кон детството, што сонуваме како мали а што стануваме во иднина, минливоста на врските со пријателите и љубовниците, ограничувачката и воздигнувачката моќ на љубовта.

Ми се допадна што начинот на пишувањето на Коен созреваше како што се одвива дејството т.е. како што созреваше главниот лик. Се чинеше како начинот на кој се редат сликите и начинот на кој се пренесени размислувањата на главниот лик да соодветствуваат токму со неговата возраст. На самиот почеток, дур тој е сеуште дете, дејствието е некохерентно, повеќе како низ сон за да подцна како созрева главниот лик тоа да стане се позбиено, посериозно, со подлабоки рамислувања во поглед на некои општочовечки вредности.

Омилената Игра е дело многу пријатно за читање кое изобилува со убави моменти и прекрасни параграфи и поглавја од кои се гледа дека Коен во суштина е поет. Ми беше многу мерак да ја читам речиси месец дена и секој ден по малку да ја доживувам и конзумирам. Едноставно уживав во неа.

Од критиката:

“He is a writer of terrific energy and colour, a Rabelaisian comic and a visualiser of some memorable scenes.” The Observer (U.K.)

“It is the kind of book that becomes a law unto itself, simply because there is nothing with which to compare it.” Calgary Albertan

“Is there any Canadian novel as compelling and as good at capturing youthful anxieties as J. D. Salinger’s Catcher in the Rye? Absolutely….Leonard Cohen’s first novel, The Favourite Game.” Globe and Mail