Archive

Posts Tagged ‘насилство’

Death Race 2 (2010)

April 2, 2011 Leave a comment


Едноставно нели, обожавам вакви моменти! Кога ќе видам дека некој филм е направен за видео дистрибуција од старт имам лошо мислење. Кога самите продуценти сметаат дека не е доволно добар за кино дистрибуција, зашто ли јас би го гледал со поинаква претпоставка. Поучен и од милион продолженија на други филмови кои за разлика од оригиналите одат директно на видео и се мизерно лоши, Death Race 2 не можеше да биде ништо друго освен нивни следбеник. И, конечно тука доаѓа моментот што го обожавам. Death Race 2 изненадува 100% и е најдоброто што филм од негов калибар би требало да биде.

Death Race 2 носи унитување на ниво!

Приказната е претходница на Death Race и раскажува за настанувањето на возачот под име Frankenstein, кој погинува на почетокот на првиот дел, и општо за почетоците на самата трка. Нешто што започнува како обична борба до смрт на затвореници, поради опаѓање на гледаноста се трансформира во смртна трка. За да биде влогот поголем, победникот после 3 дневни трки добива целосно помилување и ослободување од затвор. Уште повеќе ги замрсува сметките тоа што за главата на главниот лик , Carl Lucas, има распишано и награда од 1 милион долари. Победникот е секако со дупла добивка.

Главната улога е за Luke Goss

Death Race 2 е евтин во поглед на приказна, смисла, поента, етика, морал и било каква повисока вредност. Затоа изобилува со се што еден акционен филм треба да има. Многу акција, насилство, крв, тепачки, убиства, уште крв, полуголи згодни жени, уште насилство, коли, тркање и уште редица работи чија главна намена е подигање на адреналин. Сето тоа спакувано во одлично пакување што би значело дека камера, фотографија и продукцијата се на се се на сосема задоволително ниво. Друго нешто со кое изненадува Death Race е тоа што во себе меѓу другите ги има Sean Bean, Ving Rhames и Danny Trejo! Скоро да неможеш да побараш повеќе од филм наменет да лета директно на DVD!

7/10

Advertisements

Cherry Tree Lane (2010)

November 16, 2010 Leave a comment

Cherry Tree Lane Poster

Година: 2009
Режија: Paul Andrew Williams
Сценарио: Paul Andrew Williams

Екипа: Глумците се тотално непознати. Ниско буџетни глумци за ниско буџетен филм. Единствено име што отскокнува е она на режисерот и сценарист,  Paul Andrew Williams. Покрај неколкуте релативно непознати но добро рангирани хорор филмови, негов е критички одобрениот London to Brighton. Моја грешка е што наместо да го гледам тој јас го гледав овој, под претпоставка дека би бил подеднакво добар како претходно испофалениот. Што е тука е! Глумците, иако непознати, се во најмала мера солидни со само изолирани моменти на  лоша, вештачка глума и неколку одлично изведени, потресни сцени.

Приказна: Обична брачна двојка, во најобична англиска вечер е тероризирана од најобична банда на млади деликвенти. На почеток се тројца за да подоцна им се придружи и женско друштво и едно 10-12 годишно детенце кое случајно се наоѓа таму каде што најмалку потребно. Цел на заложничката драма е синот на двајцата сопружници кои сите чекаат да се врати од некаде а кој претходно го исцинкарил the cousin на главниот тепач.

Највредно за зебележување во целиот настан е тоа што сите, освен добро измалтретираните маж и жена, целата случка ја поминуваат со неверојатна леснотија. Низ сите настани нема ни грам загриженост во нивниот израз. Како се тоа да им е за добро утро. Некоја тривијална детска игра како џамлии или жмурка. Изгледа до таму отишол еволутивниот процес. Уште повеќе загрижувачки е моментот кога доаѓаат девојките. Најобични тинејџерки, горе-доле средна или висока ниска класа, кои како да не забележуваат дека пред нив лежи полумртов изврзан човек додека тие си пијат шампањско и поминуваат низ случките на денот.


Се на се: Солиден “урбан хорор”, како што некои го нарекуваат. Ми се засвиѓа како сета таа обичност и просечност од текот на целиот филм експлодира во потенцијално потресен крај со општочовечка порака за анималноста во нас. Уште една добра работа ми беше камерата. Многу крупни кадри и кадри надвор од центарот на случувањата. Пример, камерата седи на лицето на таткото додека таму некаде се слуша како неговиот син е диво претепуван. Интересен пристап кој се кажува дека режисерот го усовршил уште во London to Brighton.

Оценка: 6/10