Archive

Posts Tagged ‘пртепување’

Cherry Tree Lane (2010)

November 16, 2010 Leave a comment

Cherry Tree Lane Poster

Година: 2009
Режија: Paul Andrew Williams
Сценарио: Paul Andrew Williams

Екипа: Глумците се тотално непознати. Ниско буџетни глумци за ниско буџетен филм. Единствено име што отскокнува е она на режисерот и сценарист,  Paul Andrew Williams. Покрај неколкуте релативно непознати но добро рангирани хорор филмови, негов е критички одобрениот London to Brighton. Моја грешка е што наместо да го гледам тој јас го гледав овој, под претпоставка дека би бил подеднакво добар како претходно испофалениот. Што е тука е! Глумците, иако непознати, се во најмала мера солидни со само изолирани моменти на  лоша, вештачка глума и неколку одлично изведени, потресни сцени.

Приказна: Обична брачна двојка, во најобична англиска вечер е тероризирана од најобична банда на млади деликвенти. На почеток се тројца за да подоцна им се придружи и женско друштво и едно 10-12 годишно детенце кое случајно се наоѓа таму каде што најмалку потребно. Цел на заложничката драма е синот на двајцата сопружници кои сите чекаат да се врати од некаде а кој претходно го исцинкарил the cousin на главниот тепач.

Највредно за зебележување во целиот настан е тоа што сите, освен добро измалтретираните маж и жена, целата случка ја поминуваат со неверојатна леснотија. Низ сите настани нема ни грам загриженост во нивниот израз. Како се тоа да им е за добро утро. Некоја тривијална детска игра како џамлии или жмурка. Изгледа до таму отишол еволутивниот процес. Уште повеќе загрижувачки е моментот кога доаѓаат девојките. Најобични тинејџерки, горе-доле средна или висока ниска класа, кои како да не забележуваат дека пред нив лежи полумртов изврзан човек додека тие си пијат шампањско и поминуваат низ случките на денот.


Се на се: Солиден “урбан хорор”, како што некои го нарекуваат. Ми се засвиѓа како сета таа обичност и просечност од текот на целиот филм експлодира во потенцијално потресен крај со општочовечка порака за анималноста во нас. Уште една добра работа ми беше камерата. Многу крупни кадри и кадри надвор од центарот на случувањата. Пример, камерата седи на лицето на таткото додека таму некаде се слуша како неговиот син е диво претепуван. Интересен пристап кој се кажува дека режисерот го усовршил уште во London to Brighton.

Оценка: 6/10